Esaten denez, Horacio Echevarrieta Getxoko Abrara itsasontziz sartzen zenean, Punta Begoñako galeriak argiztatzeko agindua ematen zuen, negozio-bidaietatik itzuliko zela iragartzeko. Keinu hark, teatraltasun eta sinbolismoz betea, boterea agerian jartzen zen eta arkitektura antzezpen pertsonalaren zerbitzura jartzen zen eszenatoki bihurtzen zuen labarra. Eraikuntza — jatorrian eustorma gisa pentsatua — bilbotar handikiaren ezohiko handinahiaren eta ikuspegi ausartaren lekuko fisikoa da gaur egun. Hasieran irtenbide teknikoa izan zena, bere bultzadaz, espazio berezi bihurtu zen, etxekoaren eta adierazgarriaren, pribatuaren eta sozialaren artean. Zutabeek, aretoek eta terrazek, gaur egun ere, garai baten distiraz hitz egiten dute, egungo errehabilitazio-prozesuei esker hainbat hamarkadatan abandonatuta egon ondoren berriro argitara ateratzen den garaiaz.

Echevarrietari egotzitako ohitura hari keinu bat egiteko, aldi baterako argi-instalazio bat planteatzen da Arriluce pasealekuaren aurrealdeko tenpletean. Esku-hartze honek, lekuaren memoriari sakonki lotua, arkitekturaren izaera adierazgarria espazio publikotik indartzea bilatzen du, eta aldi berean, barrualdetik esperientzia intimo bat proposatzen du. Bokazio bikoitza du: elkarrizketa bisual disruptiboa sortzea, nahita, eta Punta Begoñaren dimentsio sinboliko, sozial eta kulturalari buruzko hausnarketa elikatzea, argiaren indar oroitzaileari esker.

Inaugurazio-egunean, farolaren azpian eta Bilboko Abrako paisaia atzean dutela, Juan Luis Morazak eta Andrea Muniainek argiaren eta haren izaera antitetikoaren inguruan hitz egingo dute: itzala, paradoxikoki ikusgai eta ezagugarri dena posible egiten duen baldintza.